Tommy
Tommy´s gedrag werd helaas steeds vervelender en gevaarlijker. Pogingen tot herplaatsing, gedragstherapeuten hebben helaas niet mogen baten. Na een serieus bijtincident in januari is besloten hem in te laten slapen.
Wanou van Schuylenburcht
In december kregen we het nieuws dat Wanou van Schuylenburcht onverwacht ziek is geworden en kort daarna is overleden. We wensen haar baasjes heel veel sterkte toe met dit onverwachte verlies.
Nea
Begin november kregen we bericht dat Nea is overleden. Ze is 9 jaar geworden.
Shadow
Op 26 juni j.l. kregen wij het droevige bericht dat Shadow is overleden.
Oscar
Hoi Monique,
Helaas moeten we je vertellen, dat
we Oscar, onze bouvier, afgelopen donderdag hebben moeten laten
inslapen. Het ging niet meer, zijn lijf was op, hij had pijn, ondanks
de medicijnen, en ook zijn nieren gaven het op. Jammer genoeg hebben we
hem maar 1,5 jaar gehad, we hadden op veel en veel langer gehoopt. Was
een schitterende hond, heel erg lief, en hele goede maatjes met zijn
'broer' Spikey, Jack Russell. We hebben de 'oude baas en bazin'
gemaild, en heel lief mailtje terugggekregen, ze bleven nauw betrokken,
we stuurden ze geregeld fotoos van onze jongens met verhalen, want was
heerlijk stel. We sturen je hierbij nog paar fotoos van de laatstemaanden,
met vriendelijke groeten Bert en Rita Lagewaard
Pim (19/09/2001 - 02/2008)
Afgelopen week kregen wij het droevige bericht dat Pim is overleden. Hij had een acute hernia en er was zeer weinig kans op herstel. Zijn eigenaars
hebben moeten besluiten om hem in te laten slapen. Pim heeft maar 6 jaar mogen worden.
Santos
(2000-2007)
Op 5 mei j.l. kregen wij het trieste bericht dat de familie de Haas gisteren
zeer onverwacht afscheid heeft moeten nemen van Santos. Santos werd ineens erg ziek en het ging steeds slechter. Onderzoek in het
dierenziekenhuis wees op een ernstige kwaadaardige tumor in de buik met
uitzaaiingen in de hersenen. Santos werd in augustus 2006 (na heel lang in bemiddeling te zijn geweest bij
Dobermann Rescue) samen met zijn moeder Balu geplaatst bij de familie de Haas.
Santos en Balu kregen de hemel op aarde. Bij de vorige eigenaar kwamen ze al
jaren vrijwel de bijkeuken niet uit, kregen geen liefde en aandacht. Bij de
familie de Haas kregen ze zeer veel liefde, aandacht en uitgebreide
wandelingen. Verder een hele grote eigen tuin en ze werden volledig bij het
gezinsleven betrokken. Binnen de kortste keren waren ze in een zeer goede
conditie en zeer gelukkig. Helaas hebben de familie de Haas en Santos niet heel lang van elkaar mogen
genieten, maar gelukkig heeft Santos wel geweldige maanden gehad en heel veel
aandacht en liefde gekregen.
We wensen de familie de Haas en Balu heel veel sterkte toe!
We hopen dat de familie en Balu nog een lange tijd van elkaar mogen genieten.
Het SDRN Team.
Tara (12/10/1998 -
30/01/2007)
Op 30 januari 2007
is Tara ingeslapen in haar vertrouwde omgeving thuis
Zarah kon niet overweg met de hond van mijn toenmalige vriend. Zijn hond was altijd onschuldig volgens hem, en ik was toentertijd enorm depressief en zelfs labiel te noemen. Hij heeft me weten over te halen om Tara in te laten slapen. Iets waar ik tot op de dag van vandaag enorm veel moeite mee heb. Tara's oude eigenaresse uit Purmerend was er ook bij. Voor
beide kanten erg fijn. Toen ze er net was hebben we even wat afscheidsfoto's
gemaakt, omdat ik vond dat we niet heel veel mooie foto's hadden. En helemaal
geen foto's met mij en/of Dorus. Hieronder zal ik wat foto's plaatsen. Het verdovingsspuitje werkte niet goed dus moest er bij
gespoten worden. In totaal zijn we ongeveer 15 minuten bezig geweest. Ze is met
haar koppie bij mij op schoot ingeslapen op haar eigen kleed. Ondertussen
lekker tegen haar gepraat dat zei er ook niks aan kon doen, en dat ze altijd
mijn meissie zal blijven. En dat we van haar houden, en haar nooit vergeten. Daarna nog even laten liggen in de kamer zodat de honden
ook afscheid konden nemen. Anja (oude eigenaresse) heeft haar daarna samen met ons
naar de DA gebracht. Ze heeft lekker bij me op schoot gelegen. Daarna nog een tijdje met de assistente staan praten.
Frederik (DA) kwam ook nog even vragen hoe het ging. Later vanavond moesten we
nog even terug, om te betalen omdat Dorus in de stress zijn portemonnee was
vergeten. Ook toen ruim een uur staan kletsen, en dingen voor de crematie
doorgesproken. Weer vroeg Frederik hoe het ging. Erg lief van hem!
Tara is gecremeerd bij SHCN. Ze heeft een hele mooie urn. Het is een replica
van haar hoofd. We hebben gelukkig ook erg veel foto's die ze daarvoor kunnen
gebruiken. Ook hebben we een herinneringscertificaat besteld met de
foto van de Mecheltjesdag in Bilthoven, in het water met de boomstam, door 1
van de forumleden gemaakt). En voor Anja hebben we er een besteld met een van
de foto's die we vandaag gemaakt hebben.
Vreugde en verdriet (Maria Egas)
Vreugde en verdriet hebben we gedeeld
Met vreugde hebben we gespeeld
Het verdriet gevoeld en
Samen weg gekroeld
Waarheen je ook zal gaal
Onze liefde blijft eeuwig bestaan
Zonnetje (Maria Egas)
Als een zonnetje verwarmde jij mij
Zo vrij, zo blij
Zo vrolijk, zo olijk
Onze liefde is gebleken
Het is nog niet voorbij
Er zijn geen grenzen in ’t hiernamaals
Straks ben jij weer bij mij
Beeltenis (Maria Egas)
Jouw beeltenis is op mijn netvlies geschreven
Jouw liefde is in mijn hart gebleven
Tot zien
Goede reis
Het ga je goed
Blij dat ik jou heb ontmoet
Peewee (24/04/1992 -
12/01/2007)
Op vrijdag 12 januari
hebben we Peewee in laten slapen. Ze was behoorlijk aan het dementeren, en
onzindelijk. Ook werd ze steeds magerder en kreeg haaruitval. In overleg met
onze dierenarts hebben we besloten om haar niet verder te laten aftakelen en
dus verder lijden te besparen. Peewee is 14 jaar en 8 maanden geworden.
Ze is ruim een half jaar bij ons geweest.
De laatste week ging ze erg achteruit. Als
je voer voor haar neerzette ging ze nog staan mauwen van waar blijft mn eten?
Ze stond ook niet meer goed op haar poten en wankelde erg veel. Ook had ze wat
problemen met evenwichtsstoornissen. En de medicijnen voor de schildklier
werkten ook niet meer. Het gebeurde regelmatig dat ze haar ontlasting liet
lopen, vooral 's nachts. Ook redde ze het niet altijd tot de kattenbak. Ze had er ook een nierprobleem bij gekregen.
We wilden haar verder lijden besparen...
Als twee bruine ogen je vragen,
Help me ,want ik voel me niet zo fijn
Mag je dan ,omdat je voelt, dit is het
einde...
Egoïstisch zijn?
Als je van de dokter hoort,
dit komt nooit meer goed.
En hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan ,omdat je hem niet wilt
missen...
Egoïstisch zijn?
Als twee lieve bruine ogen zich sluiten
gaan.
Voorgoed en je zonder hem naar huis toe
moet.
Met de riem in je hand en een hart vol
pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
dit was het beste.
Ik mocht niet Egoïstisch zijn.
Vele jaren was hij bij ons,
elke dag samen was een feest.
En in al die fijne jaren
Is hij zelf niet één keer egoïstisch
geweest...
Ik heb haar vastgehouden toen ze het
slaapprikje kreeg, maar daar vocht ze behoorlijk tegen. Uiteindelijk ging ze
wel liggen, maar wel aardig verkrampt. Toen de DA het laatste prikje gaf, had
ik haar koppie op mn hand liggen en voelde haar al slap worden, terwijl nog
niet eens alle vloeistof er in zat.
Slaap zacht lieve Peewee!
Simba (25-7-2001 28-12-2006)
na de nodige jaren van twijfel om weer een
eigen hond te nemen
begon weer te jeuken...ik wil dolsgraag
weer me eigen woef.
na geruime tijd van afwegen,voors en
tegens,toekomst
werk,huisje ed
was het besluit genomen;jazeker ik wil een
woef
ik heb altijd al een zwak gehad voor
rottweilers
zulke mooie honden,zo trouw,vol levenslust
en liefde
de speurtocht kon van start;
ik wil een rottie
liefs wat ouder en een gedegen
''opleiding'''
zindelijk,lief,goed omgaan met andere
honden,alleen thuis
kunnen zitten en met staart....
na tijd internet afspeuren,asiels bezoeken
kwam ik simba tegen op marktplaats
de eigenaars zochten nieuw tehuis voor em
ivm
de kinderen zo erg alergisch waren voor em
dat ze om de haverklap
in het ziekenhuis zaten met de kinderen.
afijn,mailtje er natoe,belletje terug
dezelfde avond nog langs...
je kwam al spontaan op me af en gaf een
lebber
terwijl ik met de baasjes zat te praten
over jou
het hoe en waarom weg,je verleden,je
mankementjes
de ziektes etc etc
kwam je telkens ff kijken bij me,kop op
schoot
pootje geven,zelfs ff stoeien met elkaar..
voor mij was het duidelijk...
de week erop zou je weekend bij mij komen
om te wennen
aan elkaar en kijken hoe dat zou verlopen
je bent nooit meer weggegaan..
je ouwe baasjes waren blij en hadden er
goed gevoel bij
dat je goed terecht was gekomen
de 1e week was zwaar voor beiden,trekken
aan de riem,wennen aan
elkaar,tijden om uit te laten,de
buurt,volop andere dingen en geuren
andere honden en ga zo maar door
2e week nog volop snuffelen en begon je
goed te wennen
we liepen steeds vaker en langer
meer soorten routes,volop spelen en
stoeien
soms liep je al los en trok niet meer aan
de riem
steeds vaker liep je los ipv aan de riem
speelde volop met alle honden,zat eenden
achterna,stond
te blaffen tegen egels,zat heerlijk in de
tuin en dronk me vijver
bijna leeg,je vond die drinkbak maar nix
en water uit de vijver vond je
heerlijk..of onderweg uit de plasjes
op een gegeven moment besloten om zelfs
maar een oud gebakkie
(auto)te kopen zodat we vaker na het bos
en strand konden
je vond het heerlijk,bij het woord;bos
begon je stralen en kwispelen.
ik moest dan ook zorgen dat de spullen
klaar stonden en we snel konden
gaan voor je de hele wijk bij elkaar
blafte van blijdschap
we wandelden steeds vaker en langer,de
arthrose merkte je nix van
je spieren werden sterker en sterker,je
conditie groeide volop
je werd zelfs stuk breder en zwaarder dan
je ooit was
we genoten volop van elkaar of we nu op de
bank lagen,aan het
stoeien waren of aan het wandelen waren
je was een vrolijk,lieve levenslustige
hond
vaak zaten we samen te ''brommen''tegen
elkaar
hadden we ff een mannen momentje onder
elkaar
tot die beruchte morgen dat ik wakker werd
en je een aai gaf en
wou spele met je...jezus wat is dat voor
bult?
bed uit,licht aan...halve voetbal op je
kop
je vergaf geen krimp toch de DA gebeld
geen idee wat het is..antibiotica kuur
voor dat abses
elke dag terug voor je spuiten...drinken
en eten doe je steeds minder
spelen wil je niet meer..
je hebt pijn,ik zie het ik voel het..kan
nix doen
voel me machteloos..waak elk moment bij je
probeer je te voeren,stond zelfs biefstuk
ed te bakken voor je
zelfs dat wou je niet...brood met
leverpastei...dat ging er aftoe
nog na binnen...water dronk je alleen nog
maar uit me hand
dit gaat de nodige dagen door tot we
besluiten dat dit niet zo
langer kan als de bliksem naar de
diergeneeskunde
na een lange dag vol
onderzoeken,scans,fotos,bloed aftappen
luisteren,voelen en weet ik veel wat nog
meer
moet je daar blijve op de ic...
na een kort afscheid,niet wetend dat ik je
nooit meer zal zien
ging je de ic op en zou dezelfde dag onder
het mes gaan.
na div operaties,aangebrachte
drains,scans,fotos etc
nog steeds geen resultaten..je gaat steeds
verder achteruit
en nog steeds geen oorzaak....
met het idee dat ik je morgen zou zien en
in de hoop
op een wonder hou ik het vol..
tot het telefoontje van de
spoedarts....waarom jochie
waarom..kon je niet nog 1 nachtje
volhouden zodat ik afscheid kon nemen...je voelde het aan denk en wou niet ik
je zo zou zien liggen
vol slangetjes,drains,dode weggesneden
huidcellen,hechtingen
je hebt de keus gemaakt...
ondanks dat je er niet meer ben gaan de
onderzoeken door
en hopelijk is alles niet voor nix
zodat er iets uitkomt waar we wat van
leren en een eventuele
volgende woefje wel zoiets zal overleven
R.I.P lieve simba
het was kort maar geweldige tijd die we
hebben
doorgebracht..het zal slijten maar nooit
vergeten
Copyright (c) 2008 Hondenherplaatsing. All rights reserved.